مجید نواندیش : همانطور که اشاره شد با توجه به آیات قران می توان ثابت
نمود که داستان آفرینش آدم و حوا سمبولیک و آموزشی می باشد و بواقع رویایی بوده
است که به پیامبر نشان داده شده است. یکی از نتایج آموزشی که از این داستان می
توان گرفت این است که انسان مرجع مشروع امر می باشد. این نتیجه بواقع اومانیزم
الهی می باشد و به حرکت و امکان ارتقا قوانین از جمله قوانین شرع اشاره می کند. در
این داستان ملائکه که مرجع ابلاغ تشریع و مدیریت تکوین می باشند به انسان سجده می
کنند. از آیات بر می آید که سجده نه به یک انسان خاص بلکه به نوع انسان صورت می
گیرد. سجده به چه معنی است؟ سجده به معنای کرنش و تعظیم در برابر نوع انسان می
باشد. سجده یعنی کرنش و پذیرش حکم انسان می باشد. یعنی انسان با قوه حکم مشترک خود
می تواند حکمی نماید که دارای مشروعیت باشد. اما این حکم چه خصوصیتی باید داشته
باشد؟ سجده به نوع انسان صورت می گیرد که معنای تعمیم می رساند. شرط اینکه ارتقا
مشروع باشد نه مبتذل این است که دارای شمولیت و برگرفته از قاعده انصاف یا تعمیم
باشد. یعنی انسان مرجع مشروع امر است به شرط تعمیم. حکمی که دارای مشمولیت نباشد و ناشی از قوه
تعمیم نباشد شیطانی است.
بعضی از قوانین
دین اسلام توسط پیامبر تاسیسی می باشد همچون نماز، روزه. اما بعضی دیگر امضایی
توسط پیامبر می باشد. یعنی پیامبر قوانین حاکم بر محیط خود را با تغییرات و ارتقا
محدودی پذیرفته است. احکام تاسیسی قابل ارتقا نمی باشند. اما احکام امضایی که
بواقع برگرفته از هنجارهای محیط می باشند، با ارتقاء هنجارهای جامعه برای اینکه
عین عدل باقی بمانند لازم است که ارتقا پیدا کنند. طبق همین نظر کنوانسیون ژنو از
فقه اسلامی امروز بهتر و به عدل و تعمیم نزدیکتر و به همین دلیل الهی محسوب می
شود.
لینک مقاله
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر