مجید نواندیش : روحانیت با
عالم دینی تفاوت های زیادی دارد،
یک: روحانی از سال اول سخنرانی ، منبر تمرین می کند. اما عالم دینی کلی تحقیق مطالعه، تفکر می کند تا یک موقعی احساس کند حرفی برای گفتن دارد آنوقت می نویسد یا سخنرانی می کند. خیلی تفاوت است
دو: روحانی معتقد است لباس پیامبر پوشیده و وظیفه اش تبلیغ دین اسلام است. خود را وکیل مدافع آنچه به وی از اسلام آموزش داده اند می داند. لذا نسبت به آموخته هایش جانبداری و تعصب دارد و وظیفه خود را دفاع از آن می داند. اما عالم دینی سعی می کند با کمال انصاف و بی طرفی به نقد و بررسی آموخته ها نوشته های گذشتگان بپردازد.
این هم تفاوت زیادی است. تفاوت بین یادگرفتن منصف بودن تا کلا تعصب داشتن و جانبداری کردن
سوم: فضای فکری روحانیون مربوط به 1400 سال پیش است. به گواه تاریخ یکی از عقب مانده ترین قشر در میان ایرانی ها روحانیون هستند. با هر پیشرفت و نوآوری مخالفت کرده اند و آن را حرام دانسته اند و به مقابله پرداخته اند. وقتی قهوه آمده است گفته اند قهوه حرام است. قند آمده است گفته اند حرام است. تلگراف صدای شیطان است. روشنایی و چراغ برق شیطان است. تماس تصویری با موبایل حرام است. شناسنامه دار شدن حرام است. تعطیل کردن خزینه ها حرام است.
چهارم: خودبرتر بینی مطلق. تنها فرقه اینها رستگار است. بقیه همه به جهنم می روند و نابود می شوند. مرتدین واجب القتل هستند. خون کافران و غیر همدینان اگر بریزد و بمیرند هدر رفته است. بسیاری از کافران، دیگر فرقه های اسلامی و ... عین نجاست یا نجس هستند. احکام بسیاری برای جواز قتل، مجوز هدر بودن قتل نفس، نجس بودن و عین نجاست بودن آدم ها در فضای فکری اشان وجود دارد.
و آخر: روحانی کسی است که بواسطه درس خواندن و یادگیری علم، لباس می پوشد عمامه سر می گذارد ولی بواسطه این لباس مشهور به اخلاقمداری، عادل، متقی بودن و ... می شود. یعنی بواسطه علم، مشهور به عمل صالح می شود که این دو با هم ارتباط مشخصی ندارد. اینها در حوزه عمل است، در حالیکه روحانی بواسطه علم لباس دار شده است. این هم خلط مبحث است.
خلاصه اکثریت روحانیون به گواه تاریخ عقب ماندگانی مانده در 1400 سال پیش، با دهانی بسیار گشاد که فقط سخن گفتن بلد است.، متعصبان و جمودان فکری هستند با خودبرتر بینی مطلق و دارای یک فضای فکری بسیار مسموم و رقت بار نسبت به بسیاری از دیگر همنوعان.
یک: روحانی از سال اول سخنرانی ، منبر تمرین می کند. اما عالم دینی کلی تحقیق مطالعه، تفکر می کند تا یک موقعی احساس کند حرفی برای گفتن دارد آنوقت می نویسد یا سخنرانی می کند. خیلی تفاوت است
دو: روحانی معتقد است لباس پیامبر پوشیده و وظیفه اش تبلیغ دین اسلام است. خود را وکیل مدافع آنچه به وی از اسلام آموزش داده اند می داند. لذا نسبت به آموخته هایش جانبداری و تعصب دارد و وظیفه خود را دفاع از آن می داند. اما عالم دینی سعی می کند با کمال انصاف و بی طرفی به نقد و بررسی آموخته ها نوشته های گذشتگان بپردازد.
این هم تفاوت زیادی است. تفاوت بین یادگرفتن منصف بودن تا کلا تعصب داشتن و جانبداری کردن
سوم: فضای فکری روحانیون مربوط به 1400 سال پیش است. به گواه تاریخ یکی از عقب مانده ترین قشر در میان ایرانی ها روحانیون هستند. با هر پیشرفت و نوآوری مخالفت کرده اند و آن را حرام دانسته اند و به مقابله پرداخته اند. وقتی قهوه آمده است گفته اند قهوه حرام است. قند آمده است گفته اند حرام است. تلگراف صدای شیطان است. روشنایی و چراغ برق شیطان است. تماس تصویری با موبایل حرام است. شناسنامه دار شدن حرام است. تعطیل کردن خزینه ها حرام است.
چهارم: خودبرتر بینی مطلق. تنها فرقه اینها رستگار است. بقیه همه به جهنم می روند و نابود می شوند. مرتدین واجب القتل هستند. خون کافران و غیر همدینان اگر بریزد و بمیرند هدر رفته است. بسیاری از کافران، دیگر فرقه های اسلامی و ... عین نجاست یا نجس هستند. احکام بسیاری برای جواز قتل، مجوز هدر بودن قتل نفس، نجس بودن و عین نجاست بودن آدم ها در فضای فکری اشان وجود دارد.
و آخر: روحانی کسی است که بواسطه درس خواندن و یادگیری علم، لباس می پوشد عمامه سر می گذارد ولی بواسطه این لباس مشهور به اخلاقمداری، عادل، متقی بودن و ... می شود. یعنی بواسطه علم، مشهور به عمل صالح می شود که این دو با هم ارتباط مشخصی ندارد. اینها در حوزه عمل است، در حالیکه روحانی بواسطه علم لباس دار شده است. این هم خلط مبحث است.
خلاصه اکثریت روحانیون به گواه تاریخ عقب ماندگانی مانده در 1400 سال پیش، با دهانی بسیار گشاد که فقط سخن گفتن بلد است.، متعصبان و جمودان فکری هستند با خودبرتر بینی مطلق و دارای یک فضای فکری بسیار مسموم و رقت بار نسبت به بسیاری از دیگر همنوعان.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر